بخش ۱۰۷ - حکایت آن شخص کی از ترس خویشتن را در خانه‌ای انداخت رخ زرد چون زعفران لبها کبود چون نیل دست لرزان چون برگ درخت خداوند خانه پرسید کی خیرست چه واقعه است گفت بیرون خر می‌گیرند به سخره گفت مبارک خر می‌گیرند تو خر نیستی چه می‌ترسی گفت خر به جد می‌گیرند تمییز برخاسته است امروز ترسم کی مرا خر گیرند

Korkudan bir eve atan kişinin hikayesi. Yüzü safran gibi sarı, dudakları çivit gibi mor, elleri ağaç yaprağı gibi titriyordu. Ev sahibi sordu: “Hayırdır, ne oldu?” Dedi ki: “Dışarıda eşekleri angaryaya alıyorlar.” Dedi ki: “Hayirli eşekleri alıyorlar, sen eşek değilsin, neden korkuyorsun?” Dedi ki: “Eşeği ciddi ciddi alıyorlar, ayırt etme kalkmış bugün, korkarım ki beni de eşek sanırlar.”