بخش ۱۲۵ - حکایت آن گاو کی تنها در جزیره‌ای‌ست بزرگ، حق تعالی آن جزیرهٔ بزرگ را پر کند از نبات و ریاحین کی علفِ گاو باشد. تا به شب آن گاو همه را بخورَد و فربه شود چون کوه پاره‌ای. چون شب شود خوابش نبرَد از غصه و خوف کی همه صحرا را چریدم فردا چه خورم تا ازین غصه لاغر شود. هم‌چون خلال روز برخیزد همه صحرا را سبزتر و انبوه‌تر بیند از دی؛ باز بخورَد و فربه شود باز شبش همان غم بگیرد سالهاست کی او هم‌چنین می‌بیند و اعتماد نمی‌کند

Yalnız bir adada yaşayan bir ineğin hikayesi. Allah Teâlâ o büyük adayı ineğin yiyeceği olacak bitkiler ve güzel kokulu otlarla doldurur. Akşama kadar o inek hepsini yer ve dağ gibi şişmanlar. Gece olunca üzüntüden ve korkudan uyuyamaz: "Bütün sahrayı otladım, yarın ne yiyeceğim?" Bu üzüntüden zayıflar. Sabah olunca, dün gördüğünden daha yeşil ve gür bir sahrayı görür; tekrar yer ve şişmanlar. Tekrar gece aynı gam onu yakalar. Yıllardır hep böyle görmekte ama güvenmemektedir.