M1:1351 — که بپرورد اصل ما را ذوالعطا / تا درخت فَاسْتَغْلَظَ آمد فَاسْتَوی‌

این بیت زبان حال برگ‌ها و شاخه‌هایی است که از «حبس خاک» رها شده و به کمال رسیده‌اند. مولانا شادی خرگوش پس از رهایی از چنگال شیر را به شادی گیاهی تشبیه می‌کند که از دل خاک سر برآورده، رشد کرده و به درختی استوار تبدیل شده است. این تصویر، نمادی از رهایی روح انسان از زندان تن و تعلقات مادی است.

در اینجا، مولانا به آیه ۲۹ سوره فتح در قرآن اشاره می‌کند که مراحل رشد یک گیاه را توصیف می‌کند: جوانه‌ای که سر از خاک برمی‌آورد، سپس قوی و ستبر می‌شود و سرانجام بر پای خود می‌ایستد (فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَىٰ عَلَىٰ سُوقِهِ). این رشد تدریجی، حاصل پرورش «ذوالعطا» یا همان خداوند بخشنده است. همان‌طور که گیاه برای رسیدن به کمال نیازمند پرورش الهی است، روح انسان نیز برای رهایی از اسارت نفس و رسیدن به بلوغ معنوی، به لطف و عنایت پروردگار محتاج است. شادی خرگوش در این داستان، بازتابی از همان شادی عظیم روحی است که پس از غلبه بر نفسِ درنده (شیر) و رسیدن به آزادی حقیقی حاصل می‌شود.