M1:1959 — نفحه آمد مر شما را دید و رفت / هر که را می‌خواست جان بخشید و رفت

这句诗出自鲁米对一段圣训（Hadith）的阐释：“诚然，在你们生命的岁月中，你们的主有阵阵吹息（nafḥāt）；啊，你们当迎向它。”鲁米将这神圣的“吹息”或“恩典的微风”（نفحه / nafḥa）描绘成一个稍纵即逝的机遇。

它不是一个可以被占有或掌控的实体，而是一个主动的、有意志的灵性事件。它“来临”、“看见”你，然后“离去”。它的到访是短暂的，如同一阵风。在这短暂的相遇中，它会产生深远的影响——“赐予生命”（جان بخشید），但只赐予那些它“想要”的人。这暗示了接受恩典不仅需要人的准备和渴望，也包含一种神圣的拣选或天意。

此处的意象强调了灵性道路上的一个核心观念：人必须时刻保持警觉与开放（“敞开自己”）。神圣的启迪和转化瞬间不会按照人的计划到来。它们如同不期而至的访客，只会眷顾那些清醒等待的灵魂。错过了这一次，或许还有下一次（如紧接着的诗句所言），但每一次的机遇都是宝贵且不可复现的。因此，这句诗既是提醒，也是一种警示，敦促求道者珍惜每一个可能与神圣相遇的当下。

این بیت در ادامهٔ حدیثی از پیامبر اسلام است که می‌فرماید: «پروردگار شما در روزگار شما نسیم‌های رحمتی دارد، پس خود را در معرض آن‌ها قرار دهید.» مولانا این «نفحات» یا نسیم‌های الهی را به فرصت‌هایی تشبیه می‌کند که برای رشد روحانی انسان فراهم می‌شوند.

این نسیم، یک الهام، یک گشایش درونی، یا یک موهبت معنوی است که ناگهان از راه می‌رسد. اما این فرصت همیشگی نیست؛ «شما را دید و رفت». یعنی اگر انسان آماده و پذیرای آن نباشد، آن را از دست خواهد داد. این نسیم گزینشی عمل می‌کند و تنها به کسانی «جان می‌بخشد» که آن‌ها را لایق و خواهان می‌یابد. این «خواستن» به آمادگی و طلب درونی سالک اشاره دارد. بیت بعدی بلافاصله هشدار می‌دهد که نسیم دیگری در راه است و نباید این یکی را هم از دست داد. بنابراین، پیام اصلی بیت، تأکید بر لزوم بیداری و هوشیاری دائمی برای دریافت الطاف گذرا و ارزشمند الهی است.