M1:1959 — نفحه آمد مر شما را دید و رفت / هر که را می‌خواست جان بخشید و رفت

این بیت در ادامهٔ حدیثی از پیامبر اسلام است که می‌فرماید: «پروردگار شما در روزگار شما نسیم‌های رحمتی دارد، پس خود را در معرض آن‌ها قرار دهید.» مولانا این «نفحات» یا نسیم‌های الهی را به فرصت‌هایی تشبیه می‌کند که برای رشد روحانی انسان فراهم می‌شوند.

این نسیم، یک الهام، یک گشایش درونی، یا یک موهبت معنوی است که ناگهان از راه می‌رسد. اما این فرصت همیشگی نیست؛ «شما را دید و رفت». یعنی اگر انسان آماده و پذیرای آن نباشد، آن را از دست خواهد داد. این نسیم گزینشی عمل می‌کند و تنها به کسانی «جان می‌بخشد» که آن‌ها را لایق و خواهان می‌یابد. این «خواستن» به آمادگی و طلب درونی سالک اشاره دارد. بیت بعدی بلافاصله هشدار می‌دهد که نسیم دیگری در راه است و نباید این یکی را هم از دست داد. بنابراین، پیام اصلی بیت، تأکید بر لزوم بیداری و هوشیاری دائمی برای دریافت الطاف گذرا و ارزشمند الهی است.