M1:2780 — زانک با جامه درون سو راه نیست / تن ز جان، جامه ز تن آگاه نیست

مولانا در این بیت، تمثیل حمام را به نتیجه می‌رساند. او می‌گوید همان‌طور که برای ورود به گرمابه و شستشوی حقیقی باید لباس‌های بیرونی را از تن درآورد، برای رسیدن به حقیقت و عالم معنا نیز نمی‌توان با «جامه‌ها»ی تعلقات دنیوی و حجاب‌های ظاهری وارد شد. این جامه‌ها راه را به «درون‌سو» (عالم باطن) می‌بندند.

در مصرع دوم، مولانا این رابطه را با یک تشبیه دقیق‌تر توضیح می‌دهد: لباس هیچ آگاهی و خبری از تنی که آن را پوشانده ندارد. همان‌طور که تن نیز، با همه نزدیکی‌اش به جان، از حقیقتِ جان غافل و بی‌خبر است. پس لباس (تعلقات) نسبت به تن (وجود ظاهری ما) و تن نسبت به جان (حقیقت باطنی ما) هر دو حجاب‌هایی هستند که از درک لایه‌ی عمیق‌تر خود عاجزند. بنابراین، برای شناخت جان، باید حجاب تن را کنار زد و برای ورود به حمام حقیقت، باید لباس تعلقات را بیرون آورد.