M1:512 — چند بارانِ عطا باران شده / تا بدانْ آن بحر دُرّ افشان شده

鲁米在此处描绘了一幅壮丽的宇宙图景，以回应前面提出的问题：“鱼与海的比喻怎能形容至高的神？”他解释说，我们所见自然界中的一切慷慨（如大海产出珍珠），其本身并非源头，而是神圣恩典（عطا）的流溢。

这节诗句运用了“雨”和“海”的意象。通常我们认为雨水来自海洋的蒸发，但鲁米颠倒了这一逻辑。他指出，是无数“恩典之雨”从神那里降下，才使得大海拥有了“遍洒珍珠”（دُرّ افشان）的能力。大海本身，连同它所有的宝藏，都只是神圣慷慨的接受者与反映者。这强调了万物在本质上都依赖于一个超越性的源头。

因此，这句诗的要点是：不要停留在对被造物（如大海）的赞叹上，而要追溯其背后真正的施予者——神。世间一切的美善、丰饶与慷慨，都只是神圣属性的微弱回响。紧随其后的诗句也延续了这一思想，比如“恩典的太阳”教会了云与海如何慷慨，“知识的光芒”使得大地能够孕育生命。

مولانا در ابیات پیشین، خداوند را به دریایی تشبیه کرده بود که موجودات مانند ماهیان در آن زندگی می‌کنند. اما بلافاصله این تشبیه را ناکافی می‌داند و می‌گوید صدها هزار دریا در برابر جود و کرم الهی سر به سجده می‌سایند. این بیت این ایده را بسط می‌دهد.

منظور این است که هر پدیده‌ی باشکوه و بخشنده‌ای در طبیعت، مانند دریا که مروارید در خود می‌پرورد و آن را به ما می‌بخشد، در واقع گیرنده‌ی یک بخشش بزرگ‌تر و اصلی‌تر است. دریا، «گوهرافشان» بودن خود را مدیون «باران عطا»ی حق است. این باران، نه باران معمولی آب، بلکه نمادی از فیض و بخشندگی بی‌وقفه‌ی خداوند است که بر تمام هستی می‌بارد و هر موجودی را به اندازه‌ی ظرفیتش، صاحب کمال و ویژگی خاصی می‌کند.

بنابراین، این بیت تأکیدی است بر اینکه خداوند سرچشمه‌ی مطلق تمام کمالات و بخشش‌هاست و هر آنچه در جهان آفرینش از زیبایی، سخاوت و حیات می‌بینیم، تنها بازتابی از آن منبع اصلی است. دریا با تمام عظمتش، در برابر اقیانوس بی‌کران لطف الهی، تنها یک گیرنده‌ی کوچک است.