M1:537 — بس دل چون کوه را انگیخت او / مرغ زیرک با دو پا آویخت او

این بیت در ادامه‌ی توصیف قدرت بی‌نهایت خداوند در برابر توانایی‌های محدود بشری است. مولانا دو تصویر قدرتمند به کار می‌برد تا نشان دهد هیچ چیز جلودار اراده‌ی الهی نیست.

در مصراع اول، «دل چون کوه» نماد انسان‌های بااراده، استوار و قدرتمندی است که به نظر می‌رسد هیچ چیز نمی‌تواند آنها را تکان دهد. اما خداوند حتی چنین دل‌هایی را نیز به حرکت و جوشش وامی‌دارد و زیر و رو می‌کند. این اشاره به تحولات روحانی و عشق‌های عظیمی است که خداوند در دل عارفان و اولیا می‌اندازد و استواری ظاهری آنان را به بی‌قراری بدل می‌کند.

در مصراع دوم، «مرغ زیرک» نماد عقل حسابگر و نفسی است که به هوش و ذکاوت خود می‌نازد و گمان می‌کند می‌تواند از هر دامی بگریزد. اما خداوند همین پرنده‌ی مغرور را به سادگی از «دو پا» به دام می‌اندازد؛ یعنی از همان جایی که نقطه‌ی اتکا و ابزار حرکت زمینی اوست. این تصویر، عجز کامل عقل و تدبیر انسانی را در برابر تقدیر و قدرت الهی نشان می‌دهد. پیام اصلی این است که در راه معنویت، تکیه بر زیرکی و عقل جزئی راه به جایی نمی‌برد و تنها تسلیم در برابر فضل خداوند کارساز است.