M1:539 — ای بسا گنج آگنان کنج‌کاو / کان خیال‌اندیش را شد ریش گاو

این بیت در ادامهٔ این بحث می‌آید که راه رسیدن به حقیقت و فضل الهی، تیز کردن عقل و هوش نیست، بلکه «شکستگی» و تسلیم است. مولانا در اینجا کسانی را که صرفاً با تکیه بر زیرکی و خیال‌پردازی خود به دنبال «گنج» حقیقت می‌گردند، به جویندگان گنج در خرابه‌ها تشبیه می‌کند.

این افراد، نماد عقل‌گرایان و متفکرانی هستند که گمان می‌کنند با کاوش‌های ذهنی و فکری خود می‌توانند به اسرار عالم دست یابند. اما مولانا هشدار می‌دهد که این راه، راهی پر از خیال و وهم است. نتیجهٔ این تلاش، «ریش گاو شدن» است؛ اصطلاحی که به معنای به دست آوردن چیزی بی‌ارزش و بی‌معنا، یا به طور کلی، تباه شدن و بی‌نتیجه ماندن تمام زحمات است. گویی فردی که به امید یافتن گنج، زمین را می‌کَند، در نهایت به جای طلا، به ریش یک گاو مرده می‌رسد که نمادی از نهایت بیهودگی و پوچی است.

پیام اصلی این است که اتکای صِرف به عقل و اندیشه‌های شخصی، بدون راهنمایی الهی و تسلیم در برابر حقیقت برتر، انسان را به مقصد نمی‌رساند و تمام عمر و انرژی او را هدر می‌دهد.