M1:603 — طفل با دایه نه استیزد ولیک / گرید او گرچه نه بَد داند نه نیک

در این بخش از داستان، مریدان به وزیر (که نماد پیر و راهنمای معنوی است) توضیح می‌دهند که اعتراض آن‌ها از سر دشمنی یا انکار حقیقت نیست. آن‌ها حال خود را به نوزادی تشبیه می‌کنند که در آغوش دایه‌اش است. نوزاد با دایه نمی‌جنگد و قصد مخالفت ندارد؛ او هنوز به مرحله‌ای نرسیده که بتواند میان خوب و بد تمایز قائل شود و قضاوتی عقلانی داشته باشد. با این حال، گریه می‌کند.

این گریه، واکنشی غریزی و طبیعی به نیاز، درد یا حس جدایی است. مولانا با این تمثیل می‌خواهد بگوید که ناله‌ی سالک در برابر تقدیر الهی، نه از روی سرکشی، بلکه از سر عجزی عاشقانه و دردی وجودی است. همان‌طور که در ابیات بعدی می‌آید («ما چو چنگیم و تو زخمه می‌زنی»)، انسان در برابر اراده‌ی الهی مانند یک ساز است و ناله‌ای که از او برمی‌آید، در حقیقت صدای نوازنده‌ی ازلی است. این بیت، شکایت را از امری عقلانی و مبتنی بر انکار، به یک واکنش وجودی و بی‌اختیار تبدیل می‌کند و رابطه‌ی انسان با خدا را از رابطه‌ی بنده و پادشاه، به رابطه‌ی کودک و دایه نزدیک می‌سازد که سرشار از نیاز و وابستگی محض است.