M2:1242 — بارها از خوی خود خسته شدی / حس نداری سخت بی‌حس آمدی

Este verso es el clímax de una amonestación. Un gobernador le reprocha a un hombre que no arranca un espino que plantó en medio del camino. Rumí revela que el espino es una metáfora de un mal rasgo de carácter (khuy-e bad). Justo antes de este verso, dice: «Muchas veces, al final, la espina ha herido tu propio pie».

El verso actual acusa directamente al hombre (y por extensión, al lector) de una ceguera espiritual. No solo sus defectos dañan a los demás, sino que también lo hieren a él mismo una y otra vez. La segunda línea es una exclamación de asombro y frustración: ¿cómo es posible seguir hiriéndose a sí mismo sin desarrollar la sensibilidad para percibir el daño y la urgencia de cambiar? La frase «qué insensible te has vuelto» (saxt bi-ḥess āmadī) sugiere que esta falta de percepción no es ignorancia inocente, sino un endurecimiento del alma, una condición peligrosa que impide la autocrítica y la transformación.

این بیت در ادامه‌ی داستان مردی است که بوته‌ی خاری در راه مردم کاشته بود و هر روز کندن آن را به فردا می‌انداخت. مولانا در ابیات قبل، آن بوته‌ی خار را به «خوی بد» تشبیه می‌کند که ریشه‌دار می‌شود و به دیگران و خود شخص آسیب می‌زند.

در اینجا، مولانا خطاب به سالک یا هر انسانی می‌گوید که تو بارها از نتایج اخلاق ناپسند خودت آسیب دیده‌ای و زخمی شده‌ای (همانطور که خار به پای انسان فرو می‌رود). اما مسئله‌ی بزرگتر این است که تو به این رنج خو گرفته‌ای و نسبت به آن بی‌حس شده‌ای. این بی‌حسی و کرختی، مانع اصلی تغییر است. تا زمانی که انسان درد ناشی از ضعف‌های خود را عمیقاً حس نکند، انگیزه‌ای برای اصلاح و «کندن بوته‌ی خار» پیدا نمی‌کند. این بیت در واقع یک هشدار تکان‌دهنده است: بدتر از داشتن یک خوی بد، بی‌تفاوتی و بی‌حسی نسبت به آن است.