M2:2362 — گور می‌گیرند یارانت به دشت / کور می‌گیری تو در کوچه بگشت

این بیت بخشی از سخنان گدای نابیناست که برای رهایی از حمله‌ی یک سگ، به تملق و چاپلوسی روی آورده است. او با مقایسه‌ای هوشمندانه، تلاش می‌کند سگ را شرمنده کند.

نکته‌ی اصلی بیت در تضاد میان «گور» (گورخر، شکاری ارزشمند و تیزپا) و «کور» (فردی نابینا و ناتوان) است. گدا به سگ یادآوری می‌کند که هم‌نوعان اصیل او (سگ‌های شکاری) در دشت‌های فراخ به دنبال صیدهای بزرگ و چالشی هستند، اما او در فضای تنگ و حقیر کوچه، به موجودی ضعیف و بی‌دفاع حمله کرده است. این مقایسه برای تحقیر کردن کار سگ و برجسته کردن پستی و بی‌ارزشی آن است.

مولانا از این زبان برای نشان دادن تفاوت میان همت‌های بلند و پست استفاده می‌کند. همان‌طور که در ابیات بعدی مشخص می‌شود، سگ‌های «عالم» و «عارف» به شکارهای معنوی و حقیقی مشغول‌اند (مانند سگ اصحاب کهف)، در حالی که سگ «بی‌مایه» و جاهل به آزار ضعیفان دل خوش کرده است. در واقع، این بیت کنایه‌ای است به انسان‌هایی که به جای پرداختن به اهداف متعالی، انرژی خود را صرف آزار و اذیت افراد ناتوان و درگیر شدن در کارهای کوچک و بی‌ارزش می‌کنند.