M2:2627 — روز نیکو دیده‌ایم از روزگار / آب رحمت خورده‌ایم اندر بهار

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است. ابلیس برای توجیه حال و روز خود و اثبات اینکه عشق اولیه‌اش به خداوند همچنان در وجودش باقی است، به گذشتهٔ پر از لطف و عنایت الهی اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما هم روزگاران خوشی را دیده‌ایم و از رحمت بی‌کران خداوند، همچون آب گوارایی در فصل بهار، سیراب شده‌ایم.

استعارهٔ «روز نیکو» و «آب رحمت در بهار» تصویری از دوران قربت و بندگی خالصانهٔ او پیش از رانده شدن از درگاه الهی است. ابلیس با یادآوری این خاطرات، سعی دارد بگوید که سرشت او با مهر خداوند آمیخته است و قهر و عتاب فعلی نمی‌تواند آن پیوند ازلی را به کلی از میان ببرد. این سخن، عمق پیچیدگی شخصیت ابلیس در نگاه عرفانی مولوی را نشان می‌دهد؛ او صرفاً نماد شر مطلق نیست، بلکه عاشقی مغضوب و رانده‌شده است که هنوز خاطرهٔ وصل را در دل دارد.