M2:2924 — که اشتری دیدیم می‌رفت این طرف / اشتری سرخی به سوی آن علف

این بیت، آغاز پاسخ‌های تمسخرآمیز و طمع‌کارانهٔ مردم به مردی است که با اضطراب به دنبال شتر گمشده‌اش می‌گردد. مرد با صداقت و درماندگی از دیگران کمک می‌خواهد و حتی مژدگانی تعیین کرده است، اما اولین پاسخی که می‌شنود، از سر دلسوزی نیست، بلکه تلاشی برای سرکیسه کردن اوست.

مولانا صحنه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن، نیاز و آسیب‌پذیری یک فرد، به جای برانگیختن حس همدلی، طمع و ریشخند دیگران را بیدار می‌کند. هر کسی برای به دست آوردن آن «چندین درم» مژدگانی، نشانه‌ای از خود می‌سازد. این بیت و بیت‌های بعدی نشان می‌دهند که چگونه دنیای مادی و مردمانش می‌توانند نسبت به جستجوی معنوی (که شتر گمشده نماد آن است) بی‌تفاوت یا حتی فریبکار باشند. هر یک از این نشانی‌های دروغین، سالک را از مسیر اصلی دورتر می‌کند.

نکتهٔ ظریف در این بیت، اشاره به «آن علف» است. گوینده با این حرف، وانمود می‌کند که مقصدی مشخص و واقعی را دیده است، در حالی که همه چیز ساختگی است. این جزئیات، فریب را باورپذیرتر جلوه می‌دهد و عمق دنیاطلبی و بازیگری مردمی را نشان می‌دهد که حقیقت‌جویی مرد برایشان اهمیتی ندارد.