M2:2931 — هر یک از ره این نشانها زان دهند / تا گمان آید که ایشان زان ده‌اند

این بیت در میانه بحثی درباره‌ی کثرت مکاتب و مذاهب فکری (فلسفی، کلامی، عرفانی و غیره) قرار دارد. مولانا بیان می‌کند که هر یک از این گروه‌ها، با ارائه براهین، استدلال‌ها و «نشانه‌هایی» از مسیر خاص خود، سعی در اثبات حقانیت خویش دارند. هدف آنها این است که شنونده گمان کند که آنها از اهالی همان «ده» یا همان سرمنزل مقصود و حقیقت مطلق هستند.

تصویر «ده» در اینجا نماد مرکز حقیقت و اصل است. هر مکتبی ادعا می‌کند که راهش مستقیماً به آنجا ختم می‌شود و خود را نماینده‌ی تام و تمام آن معرفی می‌کند. این بیت، پویایی رقابت میان ایدئولوژی‌ها را به تصویر می‌کشد که هر یک می‌کوشد با نمایش جاذبه‌های مسیر خود، دیگران را به این باور برساند که تنها راه درست در دست اوست.

مولانا بلافاصله در ابیات بعدی توضیح می‌دهد که این ادعاها نه کاملاً حق هستند و نه کاملاً باطل. به گفته‌ی او، هر باطلی، فروغ و جلوه‌ی خود را از حقیقتی وام می‌گیرد، همان‌طور که سکه‌ی تقلبی به اعتبار وجود سکه‌ی اصلی ساخته و خرج می‌شود. بنابراین، این «نشانه‌ها» گرچه ممکن است گمراه‌کننده باشند، اما به دلیل شباهت‌شان به حقیقت، جذابیت دارند و انسان را به تکاپو وامی‌دارند.