M1:10 — آتش عشق است کاندر نی فتاد / جوشش عشق است کاندر میْ فتاد

U ovom bejtu, Rumi poistovjećuje zvuk naja (trske) s vatrom. To nije običan zrak, već vatra – vatra ljubavi ('išk). Slično tome, vrenje koje vino čini opojnim također potječe iz istog izvora. Rumi ovdje ne vidi vatru samo kao pjesničku metaforu, već kao izravnu manifestaciju suštine samog postojanja.

Ova vatra ljubavi je sila koja, kad uđe u „šikaru misli“, sagorijeva sve brige i svjetovne preokupacije, donoseći pročišćenje srca i uma. Rumi ovdje jasno daje prednost putu ljubavi nad putem razuma. Postoje dva osnovna ljudska tipa: misaoni (fikrī) i ljubavni ('iškī). Iako se ne isključuju nužno, njihovo usklađivanje u jednoj osobi je teško, a Rumi bira ljubav.

Ova ideja ima duboke korijene u filozofiji koja tvrdi da je čitav kosmos sazdan na ljubavi. Između svih čestica svemira, između svijeta i Boga, i u srcima ljudi, postoji neprestana privlačnost i ljubav, nekad očita, a nekad skrivena. Ljubav je, dakle, kosmička sila, duhovna gravitacija koja održava postojanje. Stoga, i vatra koja tjera naj da pjeva i vrenje koje vinu daje moć, obje su manifestacije te sveprožimajuće kosmičke ljubavi – izvora života i kretanja u svim bićima.

In questo distico, il 'fuoco' non è una semplice metafora poetica, ma una manifestazione diretta dell'essenza stessa dell'esistenza. Rumi dichiara che il fuoco acceso all'interno del ney (il flauto di canna) e il fervore che sorge nel mey (il vino) sono entrambi, fondamentalmente, della stessa sostanza dell'Amore (ʿishq). È questo il fuoco che, quando si getta nella 'selva dei pensieri', consuma ogni tristezza e riflessione mondana, operando una profonda purificazione del cuore e della mente.

Esistono nel mondo due temperamenti umani archetipici: quello orientato al pensiero (fikrī) e quello orientato all'amore (ʿishqī). Sebbene non siano necessariamente antitetici, la loro armoniosa integrazione in un singolo individuo è ardua. Qui, Rumi sposa inequivocabilmente la via dell'Amore.

Questa visione ha radici profonde nelle filosofie antiche, coltivate in particolare dagli Ikhwān al-Ṣafā (i Fratelli della Purezza) e, più tardi, da Mullā Ṣadrā. Tale filosofia postula che l'intero cosmo sia fondamentalmente costruito sull'amore. Tra tutte le particelle dell'universo, tra il mondo e Dio, e nel cuore dell'umanità, esiste un'incessante attrazione, un amore (mohabbat), a volte manifesto, a volte celato. Questo ʿishq è una forza cosmica, una gravità spirituale che sostiene l'esistenza. Da questa prospettiva, Rumi afferma che ovunque si guardi, si troverà l'amore. Pertanto, il fuoco che spinge la canna a cantare la sua melodia e il fervore che genera l'ebbrezza nel vino sono entrambi potenti manifestazioni di questo stesso amore cosmico, sorgente di vita e movimento in tutti gli esseri.

په دې بیت کې، مولانا "اور" یوازې د یوې شاعرانه استعارې په توګه نه کاروي، بلکې دا د وجود د اصلي جوهر یوه نېغه ننداره ګڼي. هغه وايي چې دا اور چې په نَی (بانسري) کې لوېدلی او هغه جوش چې په مَی (شرابو) کې راڅرګند شوی، دواړه د عشق له جنسه دي. دا هماغه اور دی چې کله د "افکارو په ځنګل" کې ولګېږي، نو ټول غمونه او اندېښنې په ځان کې سوځوي او زړه پاکوي.

موږ په نړۍ کې دوه ډوله انسانان لرو: فکري (عقلي) او عشقي. که څه هم دا دواړه حتماً د یو بل ضد نه دي، خو په یو شخص کې یې راټولېدل ګران کار دی. مولانا دلته په ښکاره توګه د عشق لاره غوره کوي.

دا خبره په پخوانیو فلسفو کې ژورې ریښې لري، چې زموږ فیلسوفانو، په ځانګړې توګه اخوان الصفا او وروسته ملا صدرا په خپل کتاب "اسفار" کې، په ښه توګه پاللې ده. دا فلسفه وايي چې ټول کاینات په اصل کې پر عشق جوړ شوي دي. د نړۍ د ټولو ذراتو ترمنځ، د عالم او خدای ترمنځ، او د انسانانو د زړونو ترمنځ، تل یوه کشش، جاذبه او مینه شتون لري چې کله ښکاره او کله پټه وي. دا عشق یو کایناتي ځواک دی، یو روحاني جاذبه ده چې وجود یې پر پښو درولی دی.

له همدې امله مولانا وايي چې هر چېرې ګورې، عشق به ومومې. نو هغه اور چې نَی سندرو ویلو ته هڅوي او هغه جوش چې په شرابو کې مستي پیدا کوي، دواړه د همدې کایناتي عشق څرګندونې دي؛ هغه عشق چې په ټولو موجوداتو کې د ژوند او حرکت سرچینه ده.

Neste verso, o 'fogo' não é apenas uma metáfora poética, mas uma manifestação direta da essência da própria existência. Rumi declara que o fogo que se acendeu dentro da ney (a flauta de cana) e a fermentação que surgiu no mey (o vinho) são, fundamentalmente, da mesma essência do Amor (ʿishq). Este é o mesmo fogo que, ao ser lançado na 'mata dos pensamentos', consome todas as mágoas e reflexões mundanas, realizando uma profunda purificação do coração e da mente.

Encontramos no mundo dois temperamentos humanos arquetípicos: o fikrī (orientado para o pensamento) e o ʿishqī (orientado para o amor). Embora não sejam necessariamente antitéticos, a sua integração harmoniosa num único indivíduo é inegavelmente árdua. Aqui, Rumi defende inequivocamente o caminho do ʿishq.

Esta visão profunda tem raízes em filosofias antigas, meticulosamente cultivadas por pensadores persas, nomeadamente os Ikhwān al-Ṣafā (Irmãos da Pureza) e, mais tarde, Mullā Ṣadrā. Esta filosofia postula que todo o cosmos é fundamentalmente construído sobre o Amor. Entre todas as partículas do universo, entre o mundo e Deus, e dentro dos corações da humanidade, existe uma atração incessante, um amor que por vezes é manifesto e por outras oculto. Este ʿishq é uma força cósmica, uma gravidade espiritual que sustenta a existência.

É a partir desta perspetiva que Rumi afirma que, para onde quer que se olhe, se encontrará o Amor. Portanto, o fogo que impele a cana a cantar a sua melodia e a fermentação que gera a embriaguez no vinho são ambos manifestações potentes deste mesmo amor cósmico — um amor que é a fonte da vida e do movimento em todos os seres.

Dans ce vers, le « feu » n’est pas une simple métaphore poétique, mais une manifestation directe de l’essence même de l’existence. Rumi déclare que le feu qui anime le ney (la flûte de roseau) et le bouillonnement (jūshesh) qui fermente dans le mey (le vin) sont tous deux de la nature de l’Amour (ʿishq). C’est ce même feu qui, lorsqu’il pénètre dans le « fourré des pensées », consume tous les chagrins et les réflexions profanes, purifiant ainsi le cœur et l’esprit.

Nous trouvons dans le monde deux archétypes humains : le type intellectuel (fikrī) et le type aimant (ʿishqī). Bien qu’ils ne soient pas nécessairement opposés, leur intégration harmonieuse au sein d’un même individu est ardue. Ici, Rumi choisit sans équivoque la voie de l’Amour.

Cette vision est profondément enracinée dans les philosophies anciennes, notamment celles des Ikhwān al-Ṣafā (les Frères de la Pureté) et, plus tard, de Mullā Ṣadrā. Selon cette philosophie, l’univers entier est fondé sur l’Amour. Entre toutes les particules du cosmos, entre le monde et Dieu, et au sein des cœurs humains, existe une attraction constante, un amour (mohabbat) tantôt manifeste, tantôt caché. Cet ʿishq est une force cosmique, une gravité spirituelle qui soutient l’existence.

C’est de ce point de vue que Rumi affirme que, où que l’on regarde, on trouvera l’Amour. Ainsi, le feu qui pousse le roseau à chanter sa mélodie et le bouillonnement qui engendre l’ivresse dans le vin sont tous deux des manifestations puissantes de cet Amour cosmique, source de vie et de mouvement en tous les êtres.

В этом бейте Руми отождествляет две мощные силы — звук флейты и действие вина — с единым первоисточником: вселенской Любовью (ишк). «Огонь», о котором он говорит, — это не просто поэтическая метафора, а сама суть бытия. Этот огонь Любви, попадая в «чащу мыслей», сжигает все печали и мирские размышления, очищая сердце.

Руми противопоставляет два типа людей: человека размышляющего (фикри) и человека любящего (ишки). Хотя эти пути не обязательно враждебны друг другу, их совмещение в одной личности крайне затруднительно. Руми здесь однозначно выбирает путь Любви. Этот выбор коренится в древней философии, развитой такими мыслителями, как «Братья чистоты» (Ихван ас-Сафа), а позднее — Мулла Садра. Согласно этой философии, весь космос основан на Любви. Между всеми частицами вселенной, между миром и Богом, между сердцами людей существует постоянное притяжение, которое может быть явным или скрытым.

Таким образом, огонь, заставляющий тростник петь, и брожение, рождающее в вине опьянение, — это лишь разные проявления этой космической силы. Любовь предстаёт не просто как чувство, а как онтологический принцип, духовная гравитация, поддерживающая целостность бытия и являющаяся источником жизни и движения во всём.

在此，魯米將蘆笛（ney）的聲音比作「火」，而非前一節所否定的「風」。根據索魯什博士的解讀，這「火」並非單純的詩意比喻，而是存在本質的直接顯化。魯米宣稱，點燃蘆笛的火焰與引起美酒（mey）發酵沸騰的力量，其本質皆為「愛」（ʿishq，波斯文作عشق）。

這愛火一旦投入「思想的叢林」，便會焚盡一切俗世的憂思與雜念，從而淨化心靈。索魯什博士指出，世上有兩種典型的人：一種是思想型（fikrī），另一種是愛戀型（ʿishqī）。儘管兩者未必對立，但在一個人身上要和諧共存卻極為困難。魯米在此明確地選擇了愛的道路。

此觀點植根於古老的哲學思想，後經純潔兄弟會（Ikhwān al-Ṣafā）乃至穆拉·薩德拉（Mullā Ṣadrā）等思想家發揚光大。該哲學主張，整個宇宙的基礎便是愛。萬物粒子之間、世界與神之間、以及人心與人心之間，始終存在著一股或隱或顯的牽引與愛慕。這份愛是一種宇宙性的力量，一股維繫著存在的精神引力。

因此，魯米認為，無論你望向何方，都能發現愛的存在。那驅使蘆笛歌唱的火焰，與那在酒中釀出醉意的沸騰，皆是這宇宙之愛的有力彰顯——這愛，正是萬物生命與運動的源泉。

En este verso, el «fuego» no es una mera metáfora poética, sino una manifestación directa de la esencia misma de la existencia. Rumi declara que el fuego que se enciende dentro de la flauta de caña (ney) y la fermentación que surge en el vino (mey) son, en su fundamento, de la misma esencia del Amor (ʿishq). Este es el mismo fuego que, al ser arrojado en la «espesura de los pensamientos», consume todas las penas y reflexiones mundanas, produciendo una profunda purificación del corazón y la mente.

En el mundo encontramos dos arquetipos humanos: el de orientación mental (fikrī) y el de orientación amorosa (ʿishqī). Aunque no son necesariamente antitéticos, su integración armoniosa en un solo individuo es ardua. Aquí, Rumi defiende inequívocamente el camino del Amor.

Esta profunda visión tiene raíces en filosofías antiguas, cultivadas por pensadores como los Hermanos de la Pureza (Ijwān al-Ṣafā) y, más tarde, Mullā Ṣadrā. Esta filosofía postula que el cosmos entero está fundamentalmente construido sobre el Amor. Entre todas las partículas del universo, entre el mundo y Dios, y dentro de los corazones de la humanidad, existe una incesante atracción, un amor (moḥabbat) que a veces es manifiesto y otras oculto. Este ʿishq es una fuerza cósmica, una gravedad espiritual que sostiene la existencia. Desde esta perspectiva, Rumi afirma que dondequiera que uno mire, descubrirá el Amor. Por lo tanto, el fuego que impulsa a la caña a cantar su melodía y la fermentación que engendra la embriaguez en el vino son ambas manifestaciones potentes de este mismo amor cósmico, un amor que es la fuente de la vida y el movimiento en todos los seres.

在此，鲁米诗中的“火”不仅是一个诗歌上的比喻，更是存在本质的直接显现。他宣称，无论是芦笛（nay）中燃起的火焰，还是美酒（mey）里产生的沸腾，其本质都是“爱”（‘ishq）。这火焰一旦投入“思想的丛林”，便会焚尽一切俗世的忧愁与杂念，从而带来深刻的净化。

世界上存在两种典型的人：一种是思想型（fikrī），另一种是爱之型（‘ishqī）。这两种类型未必相互对立，但要在一个人身上和谐共存却极为困难。鲁米在此明确地选择了爱之道。

这一深刻的洞见植根于古老的哲学传统，由伊斯兰哲学家们，特别是纯洁兄弟会（Ikhwān al-Ṣafā），以及后来的穆拉·萨德拉（Mullā Ṣadrā）在其著作《四旅程》（Asfār）中，都曾详尽阐述。该哲学主张，整个宇宙从根本上是建立在爱之上。在宇宙万物的粒子之间，在世界与神之间，在人心与人心之间，始终存在着一种时而显现、时而隐藏的牵引、吸引与爱慕。这种“爱”是一种宇宙性的力量，是维系着整个存在的精神引力。

正是从这一视角出发，鲁米断言，无论你望向何处，都能发现爱。因此，那驱使芦笛歌唱的火焰，与那在酒中酿出醉意、使其沸腾的力量，皆是这同一宇宙之爱的有力明证——这爱，是万物生命与运动的源泉。

In diesem Vers wird das ‚Feuer‘ nicht nur als poetische Metapher verstanden, sondern als direkter Ausdruck des Wesens der Existenz selbst. Rumi erklärt, dass das Feuer, das in der Ney (Rohrflöte) entzündet wird, und die Gärung, die im Mey (Wein) entsteht, beide dem Wesen nach Liebe (ʿishq) sind. Dies ist dasselbe Feuer, das, wenn es in das ‚Dickicht der Gedanken‘ geworfen wird, alle Sorgen und weltlichen Überlegungen verzehrt und so eine tiefgreifende Läuterung des Herzens und des Geistes bewirkt.

Diese Einsicht hat tiefe Wurzeln in alten Philosophien, die von persischen Denkern wie den Ikhwān al-Ṣafā (Brüder der Reinheit) und später Mullā Ṣadrā kultiviert wurden. Diese Philosophie besagt, dass der gesamte Kosmos grundlegend auf Liebe aufgebaut ist. Zwischen allen Teilchen des Universums, zwischen der Welt und Gott und in den Herzen der Menschen existiert eine unaufhörliche Anziehungskraft, eine spirituelle Schwerkraft, die die Existenz aufrechterhält.

Aus dieser Perspektive behauptet Rumi, dass man, wohin man auch blickt, die Liebe finden wird. Daher sind das Feuer, das die Flöte zum Singen bringt, und die Gärung, die im Wein Rausch erzeugt, beides kraftvolle Manifestationen dieser kosmischen Liebe – einer Liebe, die die Quelle von Leben und Bewegung in allen Wesen ist. Rumi stellt hier eindeutig den Weg der Liebe (ʿishq) über den des rein verstandesmäßigen Denkens.

In this couplet, Rumi identifies the source of the reed's sorrowful song, which he introduced in the opening lines of the Masnavi. The sound is not mere air, but fire—specifically, the fire of divine Love (ʿishq). This same cosmic force is also responsible for the bubbling ferment (jūshesh) that gives wine its intoxicating power. The fire in the reed and the ferment in the wine are presented as parallel manifestations of a single, universal principle.

This Love is not just a poetic metaphor for emotion; it is an ontological force, a kind of spiritual gravity that animates and connects all of creation. According to this worldview, which has deep roots in Islamic philosophy, love is the fundamental impulse behind all movement and life in the cosmos. Rumi asserts that this fire of Love has the power to burn away the 'thicket of thoughts'—the anxieties, intellectual constructs, and worldly sorrows that distract the soul—thereby purifying the heart.

By placing the path of Love (ʿishq) in parallel with the reed's lament, Rumi champions a way of knowing that transcends pure intellect. It is this all-consuming Love that gives the reed its voice and wine its transformative quality, connecting the seeker to the very source of being.

يرى مولانا في هذا البيت أن «النار» ليست مجرد استعارة شعرية، بل هي تجلٍ لجوهر الوجود نفسه. يصرح مولانا بأن النار المشتعلة في الناي (ney) والغليان المتولد في الخمر (mey) كلاهما من جوهر العشق (ʿishq). هذه هي النار ذاتها التي، عندما تُلقى في «غابة الأفكار» (bīshe-ye andīshehā)، تلتهم كل الأحزان والتأملات الدنيوية، محققةً تطهيرًا عميقًا للقلب والعقل.

نصادف في العالم نمطين بشريين أساسيين: النمط الفكري (fikrī) والنمط العشقي (ʿishqī). وبينما لا يتعارضان بالضرورة، فإن تكاملهما المتناغم في فرد واحد أمر شاق بلا شك. هنا، يناصر مولانا بلا تردد طريق العشق.

لهذه البصيرة العميقة جذور راسخة في الفلسفات القديمة، التي طورها مفكرونا بعناية، لا سيما إخوان الصفا، ولاحقًا الملا صدرا في كتابه «الأسفار». تفترض هذه الفلسفة أن الكون بأكمله مبني أساسًا على العشق. فبين جميع ذرات الكون، وبين العالم والله، وفي قلوب البشر، يوجد دائمًا جذب لا يتوقف، جاذبية (jāzebeh)، ومحبة (mohabbat)، تكون أحيانًا ظاهرة وأحيانًا خفية. هذا العشق هو قوة كونية، جاذبية روحية تحافظ على الوجود.

من هذا المنظور بالذات، يؤكد مولانا أنه أينما نظر المرء، سيكتشف العشق. ولذلك، فإن النار التي تدفع الناي إلى عزف ألحانه، والغليان الذي يولد السكر في الخمر، كلاهما تجليات قوية لهذا العشق الكوني نفسه—عشق يقف كينبوع للحياة والحركة في جميع الكائنات.

مولانا در این بیت، «آتش» و «جوشش» را تنها استعاره‌های شاعرانه نمی‌بیند، بلکه آنها را تجلی مستقیم جوهر هستی می‌داند. او می‌فرماید آتشی که در نای افتاده و آن را به ناله واداشته، و جوششی که در میْ پدیدار شده و مستی می‌آفریند، هر دو از جنس عشق الهی هستند.

این همان آتشی است که وقتی در «بیشهٔ اندیشه‌ها» می‌افتد، همهٔ غم‌ها و افکار مزاحم را می‌سوزاند و قلب و ذهن را پاک می‌کند. مولانا معتقد است که در جهان دو نوع انسان داریم: انسان‌های فکری و انسان‌های عشقی. اگرچه این دو لزوماً با هم ضد نیستند، اما جمع شدنشان در یک فرد کار دشواری است و مولانا در اینجا به روشنی راه عشق را برمی‌گزیند.

این دیدگاه ریشه‌ای عمیق در فلسفه‌های کهن دارد که فلاسفهٔ بزرگی مانند اخوان‌الصفا و ملاصدرا آن را پروراندند. این فلسفه می‌گوید که اساساً تمام عالم بر پایهٔ عشق بنا شده است. بین همهٔ ذرات عالم، بین عالم و خداوند، و در دل‌های آدمیان، همیشه کشش، جاذبه و محبتی وجود دارد که گاهی آشکار و گاهی پنهان است. این عشق، نیرویی کیهانی و گرانشی معنوی است که هستی را سرپا نگه داشته است. از همین رو، مولانا می‌فرماید هر جا که نگاه کنی، عشق را خواهی یافت. بنابراین، نغمهٔ نی و جوشش شراب، هر دو جلوه‌هایی از همین عشق کیهانی هستند که سرچشمهٔ زندگی و حرکت در تمام موجودات است.