M1:2198 — خرج کردم عمر خود را دم بدم / در دمیدم جمله را در زیر و بم

این بیت بخشی از زاری و توبهٔ سوزناکِ مطرب پیر است. او که عمری را به نواختن چنگ گذرانده، اکنون در پیری و فقر، با پیامی از جانب خداوند از طریق عمر بن خطاب روبرو شده است. این توجه الهی، او را به شدت شرمنده کرده و به عمق بیهودگی زندگی گذشته‌اش آگاه ساخته است.

در این بیت، او با زبانی ساده و تکان‌دهنده، به هدر دادن بزرگترین سرمایهٔ خود، یعنی «عمر»، اعتراف می‌کند. «دم بدم» به معنای لحظه به لحظه و بی‌وقفه است و نشان می‌دهد که این غفلت، تمام زندگی او را فرا گرفته بود. مصرع دوم، «در دمیدم جمله را در زیر و بم»، به شکل استعاری، نفس‌ها و لحظات عمرش را به دمی تشبیه می‌کند که در ساز خود می‌دمیده تا نغمه‌های «زیر و بم» (نت‌های موسیقی) را تولید کند. در واقع، او تمام حیات خود را فدای هنر و حرفه‌اش کرده است؛ هنری که اکنون آن را حجاب و راهزنِ راه حقیقت می‌بیند و از آن پشیمان است.

این بیت اوج پشیمانی از غفلتی است که در آن، وسیله (موسیقی) جای هدف (شناخت حق) را گرفته و عمر، که می‌توانست صرف معرفت شود، در راهی بی‌مقصد به پایان رسیده است.