M1:2932 — پس خزان او را بهارست و حیات / یک نماید سنگ و یاقوت زکات

这句诗出自一个关于内在真实与外在表象的段落。鲁米（Rumi）将人比作花园：有些人像玫瑰和水仙，内在充满芬芳与美（M1:2929）；另一些人则像无意义的荆棘，只有外壳，内里空空（M1:2930）。

春天，万物繁盛，玫瑰的美与荆棘的丑一目了然。但荆棘却盼望秋天到来，因为在萧瑟的秋日，玫瑰凋零，花园衰败，它便可以和曾经美丽的玫瑰园混为一谈，丑陋不再那么显眼（M1:2931）。

然而，对于那个“从头到脚都是花朵”的圣人或内在圆满者来说，秋天不是威胁，反而是另一种形式的“春天与生命”。为什么？因为当外在的华美（春天）褪去，所有事物都看似朴实时，内在的价值才真正凸显。在秋天，一块普通的石头（سنگ）和一颗珍贵的、用作天课（زکات）的红宝石（یاقوت）从表面上看可能都是灰扑扑的。这种“无分别”的状态对圣人有利，因为他的价值不依赖于外在的“春天”来彰显。只有具备慧眼的“园丁”（即有识之士）才能在秋日里分辨出真正的宝藏（M1:2933）。

这句诗的核心思想是：真正的价值是内在的，它不惧怕外在环境的衰败。对于觉者而言，考验和逆境（秋天）正是生命力的体现，因为它洗去了表面的分别，让内在的真实得以显现。

این بیت در ادامه‌ی تمثیل «گل و خار» و «بهار و خزان» است. مولانا توضیح می‌دهد که چرا موجودات بی‌مایه و بی‌هنر، مانند بوته‌ی خار، عاشق پاییز هستند. بهار فصل «عرضه» و آشکار شدن است؛ فصلی که زیبایی گل‌ها و زشتی خارها را به نمایش می‌گذارد. اما پاییز فصل پنهان شدن و یکنواختی است.

برای بوته‌ی خار که درونی تهی و ظاهری ناپسند دارد، پاییز همچون بهار است، زیرا در این فصلِ بی‌رنگی و زوال، دیگر تفاوت میان گوهر و سنگ مشخص نیست. همان‌طور که در تاریکی یا زیر غبار، یک «سنگ» بی‌ارزش و یک «یاقوت زکات» (یاقوتی چنان گرانبها که باید زکاتش را پرداخت) یکسان به نظر می‌رسند، در شرایط افول معنوی و فرهنگی نیز، فرومایه و ارزشمند از هم تشخیص داده نمی‌شوند. این یکسان‌نمایی، بهشتِ موجودات بی‌مایه است، زیرا زشتی و نقصشان را می‌پوشاند و به آنها اجازه می‌دهد در کنار ارزشمندان، خودی نشان دهند.