M1:773 — آنچ از دریا به دریا می‌رود / از همانجا کامد آنجا می‌رود

Ovaj bejt sažima temeljnu sufijsku misao o porijeklu i povratku (mabdaʾ wa maʿād). Rumi ga koristi da objasni prirodu duhovnih svojstava o kojima je upravo govorio. Kao što rijeka, koja nastaje isparavanjem mora i kišom, na kraju opet teče u more, tako se i sve duhovne stvarnosti vraćaju svome Izvoru.

U kontekstu priče, "more" je božanska Zbilja, "krčag čistoće" (ḫum-i ṣafā) iz kojeg potječu sve dobre osobine i istinska vjera – "Božija boja" (ṣibġatullāh). Duše koje su primile ovo božansko svjetlo, poput kršćanskih vjernika u priči, prirodno teže povratku Bogu. Njihova vjera i duhovna stanja nisu nešto strano ili nametnuto, već su dio njihove izvorne prirode koja ih vuče nazad ka božanskom okeanu. S druge strane, loše osobine potječu iz "crne vode nasilja" i vraćaju se svom mračnom izvoru.

Stih služi kao univerzalni princip: svaka stvar se vraća svojoj suštini. Ono što je božansko vraća se Bogu, a ono što je odvojeno od Njega ostaje u tami. Ovo postavlja scenu za nadolazeću priču, nagovještavajući da će istinska vjera, iako napadnuta, na kraju pronaći put do svog božanskog Doma, baš kao što se rijeka vraća moru.