M1:775 — آن جهودِ سَگ ببین چه راٰی کرد / پهلوی آتش بُتی بَر پای کرد

Ovaj stih započinje priču o tiranskom kralju koji želi iskorijeniti pravu vjeru iz svog kraljevstva. Njegov plan je brutalan i jednostavan: pali ogromnu vatru i pored nje postavlja idola. To stvara lažni izbor—spasenje kroz idolopoklonstvo ili smrt u vatri. Rumijev oštar jezik ("pasji Židov") nije usmjeren na etničku pripadnost, već je konvencionalni način u klasičnim pričama da se opiše duhovno slijep i okrutan vladar.

Ključna tačka ovdje je sam čin postavljanja vanjskog idola. U stihovima koji slijede (M1:777–778), Rumi odmah prebacuje fokus sa fizičkog idola na unutrašnjeg: idol vlastitog ega ili nefsa (نفس). Kralj je, ne uspjevši da se izbori sa svojim unutrašnjim idolom—svojom arogancijom, žudnjom za moći i duhovnom sljepoćom—stvorio vanjsku manifestaciju tog istog idolopoklonstva. Njegov postupak nije samo politički čin, već simptom njegove vlastite duhovne bolesti. Priča, dakle, od samog početka postavlja pozornicu za dublju raspravu o najvećoj prepreci na duhovnom putu: obožavanju samog sebe.