M1:805 — من ز رحمت می‌کشانم پای تو / کز طرب خود نیستم پروای تو

Bayi yang berbicara dari dalam api sedang mendesak ibunya untuk bergabung dengannya. Ayat ini menjelaskan motivasi di balik panggilannya. Ia menegaskan bahwa tindakannya bukan didasari oleh kepentingan pribadi. Ia sudah mencapai keadaan ṭarab (طرب), atau kebahagiaan spiritual yang meluap-luap, di mana ia tidak lagi merasakan kekurangan atau kebutuhan apa pun, termasuk kebutuhan akan kehadiran ibunya.

Dengan demikian, panggilannya murni lahir dari raḥmat (رحمت), belas kasihan ilahi yang mengalir melaluinya. Ia ingin ibunya juga merasakan keselamatan dan kebahagiaan yang telah ia temukan. Ini adalah ciri khas seorang arif atau wali: tindakannya di dunia tidak lagi didorong oleh keinginan pribadi, melainkan oleh welas asih untuk membimbing orang lain menuju kebenaran yang telah ia saksikan. Rumi membedakan antara tindakan yang lahir dari ego dan tindakan yang lahir dari keadaan fana dalam Tuhan.

Dieser Vers ist der Höhepunkt des wundersamen Appells des Säuglings aus dem Feuer. Das Kind, das eine göttliche Wirklichkeit jenseits der materiellen Welt erfahren hat, versucht, seine zögernde Mutter zu sich zu ziehen. Seine Motivation ist jedoch nicht Eigennutz oder kindliche Anhänglichkeit, sondern reine Barmherzigkeit (raḥmat).

Die zweite Zeile erklärt diese paradoxe Haltung: Das Kind ist so von ekstatischer Freude (ṭarab) erfüllt, dass es sich in einem Zustand der Selbstgenügsamkeit befindet. Es hat die ultimative Vereinigung mit der göttlichen Quelle erreicht und braucht nichts mehr, nicht einmal die Liebe seiner Mutter. Sein Ruf ist daher ein Akt reinen, selbstlosen Mitgefühls – ein Geschenk, das aus dem Überfluss seiner eigenen Glückseligkeit fließt. Rumi unterstreicht hier ein zentrales sufi-Konzept: Wahre spirituelle Führung entspringt nicht dem Bedürfnis, sondern einem Zustand der Fülle, in dem man andere aus reiner Gnade zur Wahrheit einlädt.

Ovaj stih izgovara čudotvorno dojenče iz srca vatre, obraćajući se svojoj majci koja oklijeva da uđe. Beba joj objašnjava motiv svog poziva. To nije poziv iz potrebe ili usamljenosti – naprotiv, beba je već uronjena u takvu ekstatičnu radost (ṭarab) da je, sa svog stanovišta, potpuno neovisna o bilo kome, pa i o vlastitoj majci.

Njegov poziv je čin čiste milosti (raḥmat). Ono vidi majčino stanje straha i odvojenosti kao patnju i želi je povući iz tog stanja u stvarnost koju je ono samo otkrilo: da je vatra uništenja zapravo vrt duhovnog blaženstva. Poruka je suptilna i duboko sufijska: istinski duhovni poziv ne dolazi iz egoistične želje da se neko "spasi", već iz preobilja vlastitog ostvarenja koje se izlijeva kao samilost prema onima koji još uvijek vide svijet kao prijetnju.