M1:808 — اندر آیید ای همه پروانه‌وار / اندرین بهره که دارد صد بهار

Dalam konteks kisah ini, seorang bayi secara ajaib berbicara dari pelukan ibunya yang ragu-ragu di tepi api besar. Ia mengajak kaumnya untuk tidak takut dan segera masuk ke dalam api tersebut.

Rumi menggunakan citraan klasik dalam puisi Sufi: پروانه (parvāneh), kupu-kupu malam atau ngengat. Kupu-kupu malam secara naluriah terbang menuju cahaya lilin, bahkan jika itu berarti ia akan terbakar dan musnah. Bagi para Sufi, ini adalah lambang sempurna dari seorang pencinta Tuhan (ʿāshiq) yang merindukan penyatuan dengan Sang Kekasih. Ia rela melepaskan eksistensi dirinya (fanāʾ) demi melebur dalam Cahaya Ilahi. Seruan "laksana kupu-kupu malam" adalah ajakan untuk menempuh jalan cinta ilahi dengan keberanian dan tanpa ragu, mengorbankan diri demi meraih kebenaran hakiki.

Separuh kedua dari bait ini menyingkap paradoks inti: api yang tampak sebagai alat penyiksa dan pemusnah sesungguhnya adalah بهره (bahreh), sebuah taman subur yang di dalamnya terkandung "seratus musim semi." Ini menegaskan bahwa apa yang tampak sebagai kehancuran di dunia lahiriah adalah kehidupan dan keindahan abadi di alam batin. Api tersebut bukanlah azab, melainkan rahmat—sebuah gerbang menuju realitas spiritual yang jauh lebih hidup dan indah daripada dunia fana.

Dieser Vers ist der Höhepunkt des Aufrufs eines Säuglings, der aus dem Feuer spricht, in das ihn ein tyrannischer König werfen ließ. Das Kind lädt die zögernde Menge ein, ihm in die Flammen zu folgen. Das Bild des Nachtfalters (parvāne) ist in der persischen Mystik von zentraler Bedeutung: Er symbolisiert den Liebenden, der so von der Flamme der göttlichen Wahrheit angezogen wird, dass er sich selbst darin auslöscht, um mit dem Licht eins zu werden.

Der Aufruf „Tretet ein, ihr alle, gleich den Nachtfaltern“ ist also eine Einladung zur vollständigen Selbstaufgabe aus Liebe. Das Feuer ist hier nicht Zerstörung, sondern der Ort der ultimativen Vereinigung mit dem Geliebten (Gott). Der zweite Teil des Verses enthüllt das Paradox: Dieses „Feuer“ ist in Wirklichkeit ein „Anteil“ (bahre), ein glückliches Los, das „hundert Frühlinge“ in sich birgt. Der Frühling steht für Leben, Erneuerung und paradiesische Schönheit. Das, was von außen wie ein schmerzhaftes Ende aussieht, ist von innen eine Erfahrung unendlicher spiritueller Wiedergeburt und Glückseligkeit.

Ovaj stih je vrhunac poziva koji čudom progovoreno dojenče upućuje iz srca vatre. U sufijskoj simbolici, leptir (parvāne) je arhetip istinskog ašika (zaljubljenika) koji se bez straha baca u plamen svijeće, pronalazeći u uništenju sjedinjenje sa Voljenim. Dijete koristi ovu moćnu sliku da preokrene uobičajeno poimanje vatre: ona nije kazna, već prilika za duhovno ispunjenje.

Izraz "dio što stotinu proljeća skriva" opisuje vatru kao rajski vrt, mjesto preporoda i vječne ljepote, a ne stradanja. "Stotinu proljeća" je pjesnički izraz za beskrajnu blagodat i životnost. Pozivajući ljude da uđu "poput leptira", dijete ih ohrabruje da napuste strah od tjelesne smrti i prigrle duhovnu transformaciju koju nudi potpuno predavanje Bogu. Vatra postaje prag koji vodi iz prolaznog svijeta u vječnu stvarnost Božije prisutnosti.