پڑھیے دفتر ۶ خواجہ کا بیٹی کی ماں کو صبر کا حکم دینا کہ غلام کو عذاب نہ دو، میں اسے بغیر عذاب کے اس طمع سے باز لے آؤں گا کہ نہ سیخ جلے گی نہ کباب کچا رہے گا بیت ۳۰۲

M6:302 — بعد از آن اندر شب گردک به فن / امردی را بست حنی هم‌چو زن

بعد از آن اندر شب گردک به فنامردی را بست حنی هم‌چو زن
✦ اس بیت کو اردو میں پیش کریں

M6:302

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — ان کے ریکارڈ شدہ مثنوی لیکچرز سے

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: پس از آن، در شب حجله، با حیله و فریب، جوانی بی‌ریش را چون زن حنا بستند و آراستند. معنا: این بیت به صحنهٔ کلیدی داستان اشاره دارد که در آن خواجه برای فریب غلامِ خود، یک پسر بی‌ریش را به جای عروس واقعی آراسته و به حجله می‌فرستد تا او را از وصال با کنیزک ناامید کند.

شرح

این بیت گره‌گشای صحنه‌ای بسیار کنایه‌آمیز و پُر از درس است در مثنوی. مولانا روایت می‌کند که چگونه اربابِ مکار، برای آنکه غلامِ بیمار از وصال کنیزک ناامید شود، او را در شب زفاف با حیله‌ای عظیم روبرو می‌کند. «گردک» همان حجله یا شب زفاف است، و «به فن» یعنی با فریب و نیرنگ. اینجا پای یک «امرد» به میان می‌آید؛ جوانی که هنوز موی بر صورت نروییده و می‌توانست همچون زنان جلوه کند. او را «حنی» بستند، یعنی حنا مالیدند و به سان عروسی آراستند. این تصویری است از پنهان کردن حقیقت در پس ظاهری فریبنده.

مولانا در پس این داستان، درسی عمیق‌تر را دنبال می‌کند. این «امرد» که چون «ماکیان» جلوه داده شده ولی در واقع «خروس» است، استعاره‌ای است از دنیا و نعمت‌هایش. دنیا نیز از دور «آب» می‌نماید، اما وقتی نزدیک می‌شوی، «سراب» است. به تعبیر خود مولانا، «گنده‌پیر»ی است که خود را «نوعروس» جلوه می‌دهد. این فریبکاری فقط برای این غلام نیست، بلکه حکایت غرورِ همهٔ آدمیان است. غرور در اینجا نه به معنای تکبر، که به معنای «گول خوردن» است؛ فریب خوردن از ظاهر و سطوح.

این ماجرای فریب‌خورده شدن غلام، پیام روشنی دارد: عجله در رسیدن به «فرج» (گشایش یا مراد)، می‌تواند ما را به دام فریب بیندازد. در مقابل این حیله‌گری دنیا، مولانا از «صبر» سخن می‌گوید که «مفتاح الفرج» است. فقط با صبر و دیدگان بصیر می‌توان از دام این عروسان دروغینِ دنیا رهایی یافت و به وصل حقیقی رسید. این بیت نمادی است از ناتوانی انسان در تشخیص واقعیت از ظاهر فریبنده، به‌ویژه هنگامی که شهوت یا میل شدید، چشم عقل را کور کرده است.

نکات کلیدی

  • دنیا چون عروسی فریبنده، حقیقت خود را در پس ظاهری زیبا پنهان می‌کند.
  • فریبندگی ظواهر، انسان را از درک ماهیت واقعی امور بازمی‌دارد.
  • «غرور» در اینجا به معنای گول خوردن و فریفته شدن است، نه تکبر و خودبینی.
  • شتاب‌زدگی و عدم بصیرت، انسان را طعمهٔ حیله‌های جهان می‌کند.
  • صبر و تأمل، کلید تشخیص واقعیت از فریب و رسیدن به گشایش حقیقی است.

Sources: d6-s08 · 31:45:00 d6-s08 · 38:14:00

به زبانِ تو — آپ کی زبان · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.