M6:4548 — در جوال نفس خود چندین مرو / از خریداران خود غافل مشو

Rumi uses a stark, commercial metaphor to make a spiritual point. The "sack of your own self" (jovāl-e nafs) is the suffocating confinement of the ego, a space of self-obsession where one's true value is hidden. To crawl inside it is to be consumed by personal desires, fears, and pride.

The beyt is a command to stop this inward, ego-centric journey. Instead, one must look outward to the "buyers" (kharīdārān). In the context of Sufi poetry, the ultimate 'Buyer' is God, the divine Beloved who alone knows the soul's real worth and seeks to 'purchase' it with grace and love. By becoming oblivious to this Buyer, the soul remains unsold, unvalued, and trapped within the cheap sackcloth of its own making. The path to spiritual honor (ʿizz) lies in offering oneself to the divine, not in hoarding the self away.

مولانا در این بیت به سالک هشدار می‌دهد که از فرورفتن در «جوال نفس» بپرهیزد. «جوال» یا کیسه‌ی نفس، استعاره‌ای است از دنیای محدود و خودمحورانه‌ی انسان که پر از خواسته‌ها، دانش محدود و تصورات شخصی است. غرق شدن در این دنیا، انسان را از حقیقت بزرگ‌تر و مشتریان واقعی‌اش باز می‌دارد.

«خریداران» در اینجا اشاره به خداوند، پیامبر یا اولیای الهی دارد که ارزش حقیقی گوهر روح انسان را می‌شناسند و بهای آن را می‌پردازند. وقتی انسان تنها به خود مشغول است، در واقع به این خریداران پشت کرده و ارزش خود را پایین آورده است. این بیت در ادامه‌ی بیت قبلی است که می‌گوید در راه معنویت، قناعت به داشته‌های نفسانی خواری می‌آورد و «طمع» یا اشتیاق به سوی حق، عزت است. بنابراین، رها کردن جوال نفس و روی آوردن به خریداران الهی، راه رسیدن به عزت حقیقی است.