پوری غزل ↗

1. 1 مرحبا ای جان باقی پادشاهِ کامیار·روح‌بخش هر قَران و آفتاب هر دیار
2. 2 این جهان و آن جهان هر دو غلام امر تو·گر نخواهی برهمش زن ور همی‌خواهی بدار
3. 3 تابشی از آفتابِ فقر بر هستی بتاب·فارغ آور جملگان را از بهشت و خوفِ نار
4. 4 وارهان مر فاخرانِ فقر را از ننگِ جان·در رهِ نقاش بشکن جمله این نقش و نگار
5. 5 قهرمانی را که خون صد هزاران ریخته‌ست·ز آتش اقبالِ سرمد دود از جانش برآر
6. 6 آن کسی دریابد این اسرارِ لطفت را که او·بی‌وجود خود برآید محوِ فقر از عینِ کار
7. 7 بی‌کراهت محو گردد جان اگر بیند که او·چون زرِ سرخست خندان دل درونِ آن شرار
8. 8 ای که تو از اصلْ کانِ زر و گوهر بوده‌ای·پس تو را از کیمیاهای جهان ننگست و عار
9. 9 جسم خاک از شمس تبریزی چو کلی کیمیاست·تابش آن کیمیا را بر مسِ ایشان گمار