دیوانِ شمس غزل ۱۲۰۳ → پچھلا · اگلا ←

دیوانِ شمس · G1203 · ۱۱ اشعار

غزل شمارهٔ ۱۲۰۳

کسی بھی بیت کو اس کے اپنے صفحے کے لیے کھولیے — مفہوم، شرح، مشکل الفاظ۔

  1. G1203:1 برو برو که نفورم ز عشق عارآمیزبرو برو گل سرخی ولیک خارآمیز
  2. G1203:2 مقام داشت به جنت صفی حق آدمجدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
  3. G1203:3 میان چرخ و زمین بس هوای پرنورستولیک تیره شود چون شود غبارآمیز
  4. G1203:4 چو دوست با عدو تو نشست از او بگریزکه احتراق دهد آب گرم نارآمیز
  5. G1203:5 برون کشم ز خمیر تو خویش را چون مویکه ذوق خمر تو را دیده‌ام خمارآمیز
  6. G1203:6 ولیک موی کشان آردم بر تو غمتکه اژدهاست غمت با دم شرارآمیز
  7. G1203:7 هزار بار گریزم چو تیر و بازآیمبدان کمان و بدان غمزه شکارآمیز
  8. G1203:8 به گردنامه سحرم به خانه بازآردخیال یار به اکراه اختیارآمیز
  9. G1203:9 غم تو بر سفرم زیر زیر می‌خنددکه واقفست از این عشق زینهارآمیز
  10. G1203:10 به پیش سلطنت توبه‌ام چو مسخره ایستکه عشق را نبود صبر اعتبارآمیز
  11. G1203:11 سخن مگوی چو گویی ز صبر و توبه مگویحدیث توبه مجنون بود فشارآمیز

ganjoor: sh1203 · public domain