پوری غزل ↗

1. 1 آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش·بوک این همت ما جانب بستان کشدش
2. 2 گرچه جان را نبود قوت این گستاخی·آنک جان از مدد رحمت جانان کشدش
3. 3 هر دم از یاد لبش جان لب خود می‌لیسد·ور سقط می‌شنود از بن دندان کشدش
4. 4 جانب محو و فنا رخت کشیدند مهان·تا بقا لطف کند جانب ایشان کشدش
5. 5 ای بسا جان که چو یعقوب همی زهر چشد·تا که آن یوسف جان در شکرستان کشدش
6. 6 هر کسی کو بتر از وی خرد فخر کند·گرچه چون ماه بود چرخ به میزان کشدش
7. 7 هر که در دیده عشاق شود مردمکی·آن نظر زود سوی گوهر انسان کشدش
8. 8 کافر زلف وی آن را که ز راهش ببرد·کفر آید بر او جانب ایمان کشدش
9. 9 شمس تبریز مرا عشق تو سرمست کند·هر کی او باده کشد باده بدین سان کشدش