پوری غزل ↗

1. 1 آن مه که هست گردون گردان و بی‌قرارش·وان جان که هست این جان وین عقل مستعارش
2. 2 هر لحظه اختیاری نو نو دهد به جان‌ها·وین اختیارها را بشکسته اختیارش
3. 3 من جسم و جان ندانم من این و آن ندانم·من در جهان ندانم جز چشم پرخمارش
4. 4 آن روی همچو روزش وان رنگ دلفروزش·وان لطف توبه سوزش وان خلق چون بهارش
5. 5 عشقش بلای توبه داده سزای توبه·آخر چه جای توبه با عشق توبه خوارش
6. 6 چون دوست و دشمن او هستند رهزن او·ماییم و دامن او بگرفته استوارش
7. 7 از عشق جام و دورش شاید کشید جورش·چون گوش دوست داری می‌بوس گوشوارش
8. 8 من حلقه‌های زلفش از عشق می‌شمارم·ور نه کجا رسد کس در حد و در شمارش
9. 9 لطفش همی‌شمارم دل با دم شمرده·جانیش بخش آخر ای کشته زار زارش