پوری غزل ↗

1. 1 شتران مست شدستند، ببین رقص جمل·زُ اشتر مست که جوید ادب و علم و عمل
2. 2 علم ما داده‌ی او و ره ما جاده‌ی او·گرمی ما دم گرمش، نه ز خورشیدِ حمل
3. 3 دم او جان دهدت روز نَفَخْتُ بپذیر·کار او کُن‌فَیکون‌ست نه موقوف علل
4. 4 ما در این ره همه نسرین و قَرنفُل کوبیم·ما نه زان اُشتر عامیم که کوبیم وَحَل
5. 5 شترانِ وحلی بسته‌ی این آب و گلند·پیش جان و دل ما، آب و گلی را چه محل
6. 6 ناقة‌الله بزاده، به دعای صالح·جهت معجزه‌ی دین ز کمرگاه جبل
7. 7 هان و هان ناقه‌ی حقّیم تعرض مکنید·تا نبُرَّد سرتان را سر شمشیر اجل
8. 8 سوی مشرق نرویم و سوی مغرب نرویم·تا ابد گام زنان جانب خورشید ازل
9. 9 هله بنشین تو بجنبان سَر و می‌گوی بلی·شمس تبریز نماید به تو اسرار غزل