دیوانِ شمس› غزل ۱۴۰› بیت ۷ → پچھلا
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۱۴۰
- چون به نقدِ عشقِ شمسالدینِ تبریزی خوشم رخ چو زر کردم بگفتم کان مبادا بیشما
G140:7
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 درد ما را در جهان درمان مبادا بیشما·مرگ بادا بیشما و جان مبادا بیشما
- 2 سینههای عاشقان جز از شما روشن مباد·گلبن جانهای ما خندان مبادا بیشما
- 3 بشنو از ایمان که میگوید به آواز بلند·با دو زلف کافرت کایمان مبادا بیشما
- 4 عقل سلطان نهان و آسمان چون چتر او·تاج و تخت و چتر این سلطان مبادا بیشما
- 5 عشق را دیدم میان عاشقان ساقی شده·جان ما را دیدنِ ایشان مبادا بیشما
- 6 جانهای مرده را ای چون دم عیسی شما·ملک مصر و یوسف کنعان مبادا بیشما
- 7 چون به نقدِ عشقِ شمسالدینِ تبریزی خوشم·رخ چو زر کردم بگفتم کان مبادا بیشما
ganjoor: sh140 · public domain