دیوانِ شمس› غزل ۱۴۷۰› بیت ۵ → پچھلا

دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۱۴۷۰

  1. یک روز غزل گویان والله سپارم جان زیرا که چو مو شد جان از بس که همی‌مویم

G1470:5

آپ کی زبان

آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:

اس بیت کی شرح

ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:

پوری غزل ↗

  1. 1 جانم به فدا بادا آن را که نمی‌گویم·آن روز سیه بادا کو را بنمی‌جویم
  2. 2 یک باره شوم رسوا در شهر اگر فردا·من بر در دل باشم او آید در کویم
  3. 3 گفتم صنم مه رو گه گاه مرا می‌جو·کز درد به خون دل رخساره همی‌شویم
  4. 4 گفتا که تو را جستم در خانه نبودی تو·یا رب که چنین بهتان می گوید در رویم
  5. 5 یک روز غزل گویان والله سپارم جان·زیرا که چو مو شد جان از بس که همی‌مویم

ganjoor: sh1470 · public domain