پوری غزل ↗

1. 1 ساقی ز پی عشق روان است روانم·لیکن ز ملولی تو کند است زبانم
2. 2 می پرم چون تیر سوی عشرت و نوشت·ای دوست بمشکن به جفاهات کمانم
3. 3 چون خیمه به یک پای به پیش تو بپایم·در خرگهت ای دوست درآر و بنشانم
4. 4 هین آن لب ساغر بنه اندر لب خشکم·وانگه بشنو سحر محقق ز دهانم
5. 5 بشنو خبر بابل و افسانه وایل·زیرا ز ره فکرت سیاح جهانم
6. 6 معذور همی‌دار اگر شور ز حد شد·چون می ندهد عشق یکی لحظه امانم
7. 7 آن دم که ملولی ز ملولیت ملولم·چون دست بشویی ز من انگشت گزانم
8. 8 آن شب که دهی نور چو مه تا به سحرگاه·من در پی ماه تو چو سیاره دوانم
9. 9 وان روز که سر برزنی از شرق چو خورشید·ماننده خورشید سراسر همه جانم
10. 10 وان روز که چون جان شوی از چشم نهانی·من همچو دل مرغ ز اندیشه طپانم
11. 11 در روزن من نور تو روزی که بتابد·در خانه چو ذره به طرب رقص کنانم
12. 12 این ناطقه خاموش و چو اندیشه نهان رو·تا بازنیابد سبب اندیش نشانم