پوری غزل ↗

1. 1 ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم·صد هزاران محنت و رنج و بلا بشناختم
2. 2 تو چراگاه خرانی نی مقام عیسیی·این چراگاه خران را من چرا بشناختم
3. 3 آب شیرینم ندادی تا که خوان گسترده‌ای·دست و پایم بسته‌ای تا دست و پا بشناختم
4. 4 دست و پا را چون نبندی گاهواره ت خواند حق·دست و پا را برگشایم پاگشا بشناختم
5. 5 چون درخت از زیر خاکی دست‌ها بالا کنم·در هوای آن کسی کز وی هوا بشناختم
6. 6 ای شکوفه تو به طفلی چون شدی پیر تمام·گفت رستم از صبا تا من صبا بشناختم
7. 7 شاخ بالا زان رود زیرا ز بالا آمده‌ست·سوی اصل خویش یازم کاصل را بشناختم
8. 8 زیر و بالا چند گویم لامکان اصل من است·من نه از جایم کجا را از کجا بشناختم
9. 9 نی خمش کن در عدم رو در عدم ناچیز شو·چیزها را بین که از ناچیزها بشناختم