پوری غزل ↗

1. 1 چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم·پیش آن عید ازل جان بهر قربان می برم
2. 2 چون کبوترخانه جان‌ها از او معمور گشت·پس چرا این زیره را من سوی کرمان می برم
3. 3 زانک هر چیزی به اصلش شاد و خندان می رود·سوی اصل خویش جان را شاد و خندان می برم
4. 4 زیر دندان تا نیاید قند شیرین کی بود·جان همچون قند را من زیر دندان می برم
5. 5 تا که زر در کان بود او را نباشد رونقی·سوی زرگر اندک اندک زودش از کان می برم
6. 6 دود آتش کفر باشد نور او ایمان بود·شمع جان را من ورای کفر و ایمان می برم
7. 7 سوی هر ابری که او منکر شود خورشید را·آفتابی زیر دامن بهر برهان می برم
8. 8 شمس تبریز ارمغانم گوهر بحر دل است·من ز شرم جان پاکت همچو عمان می برم