پوری غزل ↗

1. 1 چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم·از معانی در معانی تا روم من خوشترم
2. 2 در معانی گم شدستم همچنین شیرینتر است·سوی صورت بازنایم در دو عالم ننگرم
3. 3 در معانی می گدازم تا شوم همرنگ او·زانک معنی همچو آب و من در او چون شکرم
4. 4 دل نگیرد هیچ کس را از حیات جان خویش·من از این معنی ز صورت یاد نارم لاجرم
5. 5 می خرامم من به باغ از باغ با روحانیان·چون گل سرخ لطیف و تازه چون نیلوفرم
6. 6 کشتی تن را چو موجم تخته تخته بشکنم·خویشتن را بسکلم چون خویشتن را لنگرم
7. 7 ور من از سختی دل در کار خود سستی کنم·زود از دریا برآید شعله‌های آذرم
8. 8 همچو زر خندان خوشم اندر میان آتشش·زانک گر ز آتش برآیم همچو زر من بفسرم
9. 9 من ز افسونی چو ماری سر نهادم بر خطش·تا چه افتد ای برادر از خط او بر سرم
10. 10 من ز صورت سیر گشتم آمدم سوی صفات·هر صفت گوید درآ این جا که بحر اخضرم
11. 11 چون سکندر ملک دارم شمس تبریزی ز لطف·سوی لشکرهای معنی لاجرم سرلشکرم