پوری غزل ↗

1. 1 این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم·جمع مستان را بخوان تا باده‌ها با هم خوریم
2. 2 باده‌ای کابرار را دادند اندر یشربون·با جنید و بایزید و شبلی و ادهم خوریم
3. 3 ابر نبود ماه ما را تا جفای شب کشیم·مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم
4. 4 نفس ماده کیست تا ما تیغ خود بر وی زنیم·زخم بر رستم زنیم و زخم از رستم خوریم
5. 5 بود مردم خوار عالم خلق عالم را بخورد·خالق آورده‌ست ما را تا که ما عالم خوریم
6. 6 این جهان افسونگرست و وعده فردا دهد·ما از آن زیرکتریم ای خوش پسر که دم خوریم
7. 7 گر پری زادیم شب جمعیت پریان بود·ور ز آدم زاده‌ایم آن باده با آدم خوریم
8. 8 گه از آن کف گوهر هستی و سرمستی بریم·گه از آن دف نعره و فریاد زیر و بم خوریم
9. 9 ماهییم و ساقی ما نیست جز دریای عشق·هیچ دریا کم شود زان رو که بیش و کم خوریم
10. 10 گه چو گردون از مه و خورشید اشکم پر کنیم·گر چو خورشید آب‌ها را جمله بی‌اشکم خوریم
11. 11 شمس تبریزی تو سلطانی و ما بنده توییم·لاجرم در دور تو باده به جام جم خوریم