پوری غزل ↗

1. 1 ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم·چو برویید نباتش چو شکر بست زبانم
2. 2 همه خوبی قمر او همه شادی است مگر او·که از او من تن خود را ز شکر بازندانم
3. 3 تو چه پرسی که کدامی تو در این عشق چه نامی·صنما شاه جهانی ز تو من شاد جهانم
4. 4 چو قدح ریخته گشتم به تو آمیخته گشتم·چو بدیدم که تو جانی مثل جان پنهانم
5. 5 وگرم هست اگر من بنه انگشت تو بر من·که من اندر طلب خود سر انگشت گزانم
6. 6 چو از او در تک و تابم ز پیش سخت شتابم·چو مرا برد به نارم دو چو خود بازستانم
7. 7 چو شکرگیر تو گشتم چو من از تیر تو گشتم·چه شد ار بهر شکارت شکند تیر و کمانم
8. 8 چو صلاح دل و دین را مه خورشید یقین را·به تو افتاد محبت تو شدی جان و روانم