پوری غزل ↗

1. 1 تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم·بشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم
2. 2 به جمال بی‌نظیرت به شراب شیرگیرت·که به گرد عهد و توبه نروم دگر نگردم
3. 3 به لب شکرفشانت به ضمیر غیب دانت·که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زردم
4. 4 به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت·که هزارساله ره من ز ورای گرم و سردم
5. 5 به هوای همچو رخشت به لوای روح بخشت·که به جز تو کس نداند که کیم چگونه مردم
6. 6 به سعادت صباحت به قیامت صبوحت·که سجل آسمان را به فر تو درنوردم
7. 7 هله ای شه مخلد تو بگو به ساقی خود·چو کسی ترش درآید دهدش ز درد در دم
8. 8 هله تا دوی نباشد کهن و نوی نباشد·که در این مقام عشرت من از آن جمع فردم
9. 9 بدهش از آن رحیقی که شود خوشی عشیقی·که ز مستی و خرابی برهد ز عکس و طردم
10. 10 نه در او حسد بماند نه غم جسد بماند·خوش و پاک بازآید به سوی بساط نردم
11. 11 به صفا مثال زهره به رضا به سان مهره·نه نصیبه جو نه بهره که ببردم و نبردم
12. 12 بپریده از زمانه ز هوای دام و دانه·که در این قمارخانه چو گواه بی‌نبردم
13. 13 پس از این خموش باشم همه گوش و هوش باشم·که نه بلبلم نه طوطی همه قند و شاخ وردم