پوری غزل ↗

1. 1 چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا·ز مقربان حضرت بشدم غریب و تنها
2. 2 به میان حبس ناگه قمری مرا قرین شد·که فکند در دماغم هوسش هزار سودا
3. 3 همه کس خلاص جوید ز بلا و حبس من نی·چه روم چه روی آرم به برون و یار این جا
4. 4 که به غیر کنج زندان نرسم به خلوت او·که نشد به غیر آتش دل انگبین مصفا
5. 5 نظری به سوی خویشان نظری برو پریشان·نظری بدان تمنا نظری بدین تماشا
6. 6 چو بود حریف یوسف نرمد کسی چو دارد·به میان حبس بستان و که خاصه یوسف ما
7. 7 بدود به چشم و دیده سوی حبس هر کی او را·ز چنین شکرستانی برسد چنین تقاضا
8. 8 من از اختران شنیدم که کسی اگر بیابد·اثری ز نور آن مه خبری کنید ما را
9. 9 چو بدین گهر رسیدی رسدت که از کرامت·بنهی قدم چو موسی گذری ز هفت دریا
10. 10 خبرش ز رشک جان‌ها نرسد به ماه و اختر·که چو ماه او برآید بگدازد آسمان‌ها
11. 11 خجلم ز وصف رویش به خدا دهان ببندم·چه برد ز آب دریا و ز بحر مشک سقا