پوری غزل ↗

1. 1 چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا·صنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا
2. 2 ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامد·که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا
3. 3 به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم·که دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا
4. 4 در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین·که برو که روزگارت همه بی‌قرار بادا
5. 5 نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاری·که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا
6. 6 تن ما به ماه ماند که ز عشق می‌گدازد·دل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا
7. 7 به گداز ماه منگر به گسستگی زهره·تو حلاوت غمش بین که یکش هزار بادا
8. 8 چه عروسیست در جان که جهان ز عکس رویش·چو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا
9. 9 به عذار جسم منگر که بپوسد و بریزد·به عذار جان نگر که خوش و خوش عذار بادا
10. 10 تن تیره همچو زاغی و جهان تن زمستان·که به رغم این دو ناخوش ابدا بهار بادا
11. 11 که قوام این دو ناخوش به چهار عنصر آمد·که قوام بندگانت به جز این چهار بادا