دیوانِ شمس› غزل ۱۷۱۷› بیت ۲ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۱۷
- ای تو امان جهان ای تو جهان را چو جان ای شده خندان دهان از کرمت دم به دم
G1717:2
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 لولیکان تویم در بگشا ای صنم·لولیکان را دمی بار ده ای محتشم
- 2 ای تو امان جهان ای تو جهان را چو جان·ای شده خندان دهان از کرمت دم به دم
- 3 امن دو عالم توی گوهر آدم توی·هین که رسید از حبش بر سر کوی حشم
- 4 چون برسد کوس تو کمتر جاسوس تو·گردد هر لولیی صاحب طبل و علم
- 5 رایت نصرت فرست لشکر عشرت فرست·تا که ز شادی ما جان نبرد هیچ غم
- 6 تیغ عرب برکنیم بر سر ترکان زنیم·چون لطفت برکشد بر خط لولی رقم
- 7 خوف مهل در میان بانگ بزن کالامان·عشرت با خوف جان راست نیاید به هم
- 8 مهر برآور به جوش وز دل چنگ آن خروش·پر کن از عیش گوش پر کن از می شکم
- 9 تا سوی تبریز جان جانب شمس الزمان·آید صافی روان گوید ای من منم
ganjoor: sh1717 · public domain