دیوانِ شمس غزل ۱۷۱۷ بیت ۲ → پچھلا · اگلا ←

دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۱۷

  1. ای تو امان جهان ای تو جهان را چو جان ای شده خندان دهان از کرمت دم به دم

G1717:2

آپ کی زبان

آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:

اس بیت کی شرح

ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:

پوری غزل ↗

  1. 1 لولیکان تویم در بگشا ای صنم·لولیکان را دمی بار ده ای محتشم
  2. 2 ای تو امان جهان ای تو جهان را چو جان·ای شده خندان دهان از کرمت دم به دم
  3. 3 امن دو عالم توی گوهر آدم توی·هین که رسید از حبش بر سر کوی حشم
  4. 4 چون برسد کوس تو کمتر جاسوس تو·گردد هر لولیی صاحب طبل و علم
  5. 5 رایت نصرت فرست لشکر عشرت فرست·تا که ز شادی ما جان نبرد هیچ غم
  6. 6 تیغ عرب برکنیم بر سر ترکان زنیم·چون لطفت برکشد بر خط لولی رقم
  7. 7 خوف مهل در میان بانگ بزن کالامان·عشرت با خوف جان راست نیاید به هم
  8. 8 مهر برآور به جوش وز دل چنگ آن خروش·پر کن از عیش گوش پر کن از می شکم
  9. 9 تا سوی تبریز جان جانب شمس الزمان·آید صافی روان گوید ای من منم

ganjoor: sh1717 · public domain