پوری غزل ↗

1. 1 آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزن·ای زندگی باغ‌ها وی رنگ بخش مرد و زن
2. 2 هان ای صبای خوب خد اندر رکابت می رود·آب روان و سبزه‌ها وز هر طرف وجه الحسن
3. 3 دریادلی و روشنی بر خشک و بر تر می زنی·او سخت خشک است و سیه بر وی مزن از بهر من
4. 4 من خیره روتر آمدم بر جود تو راهی زدم·این کی تواند گفت گل با لاله یا سرو و سمن
5. 5 ای باغ ساز و دست نی چون عقل فوق و پست نی·هستی چو نحل خانه کن یا جان معمار بدن
6. 6 خواهی که معنی کش شوم رو صبر کن تا خوش شوم·رنجور بسته فن بود خاصه در این باریک فن