پوری غزل ↗

1. 1 رازِ تو فاش می‌کنم صبر نماند بیش از این·بیش فلک نمی‌کشد دردِ مرا و نی زمین
2. 2 این دلِ من چه پُرغم است وآن دلِ تو چه فارغ است·آن رخِ تو چو خوب‌چین وین رخِ من پُرَست چین
3. 3 تا که بسوزد این جهان چند بسوزد این دلم·چند بُوَد بُتا چُنان چَند گَهی بُوَد چِنین
4. 4 سِر هزارساله را مستم و فاش می‌کنم·خواه ببند دیده را خواه گُشا و خوش ببین
5. 5 شورِ مرا چو دید مَه آمد سوی من زِ رَه·گفت مَده زِ من نشان یارِ توایم و همنشین
6. 6 خیره بِمانْد جانِ من در رخِ او دَمی و گفت·ای صَنم خوش خوشین، ای بُتِ آب و آتشین
7. 7 ای رُخِ جان فزای او بهرِ خدا همان همان·مُطرب دلربای من بهرِ خدا همین همین
8. 8 عشق تو را چو مَفرَشَم آب بزن بر آتشم·ای مَهِ غیبِ آن جهان در تبریز شمسِ دین