پوری غزل ↗

1. 1 تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من·تا چو خیال گشته‌ام ای قمر چو جان من
2. 2 از پس مرگ من اگر دیده شود خیال تو·زود روان روان شود در پی تو روان من
3. 3 بنده‌ام آن جمال را تا چه کنم کمال را·بس بودم کمال تو آن تو است آن من
4. 4 جانب خویش نگذرم در رخ خویش ننگرم·زانک به عیب ننگرد دیده غیب دان من
5. 5 چشم مرا نگارگر ساخت به سوی آن قمر·تا جز ماه ننگرد زهره آسمان من
6. 6 چون نگرم به غیر تو ای به دو دیده سیر تو·خاصه که در دو دیده شد نور تو پاسبان من
7. 7 من چو که بی‌نشان شدم چون قمر جهان شدم·دیده بود مگر کسی در رخ تو نشان من
8. 8 شاد شده زمان‌ها از عجب زمانه‌ای·صاف شده مکان‌ها زان مه بی‌مکان من
9. 9 از تبریز شمس دین تا که فشاند آستین·خشک نشد ز اشک و خون یک نفس آستان من