پوری غزل ↗

1. 1 چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن·عجب این عیب از چشم است یا از نو یا روزن
2. 2 مگر گم شد سر رشته چه شد آن حال بگذشته·که پوشیده نمی‌ماند در آن حالت سر سوزن
3. 3 خنک آن دم که فراش فرشنا اندر این مسجد·در این قندیل دل ریزد ز زیتون خدا روغن
4. 4 دلا در بوته آتش درآ مردانه بنشین خوش·که از تأثیر این آتش چنان آیینه شد آهن
5. 5 چو ابراهیم در آذر درآمد همچو نقد زر·برویید از رخ آتش سمن زار و گل و سوسن
6. 6 اگر دل را از این غوغا نیاری اندر این سودا·چه خواهی کرد این دل را بیا بنشین بگو با من
7. 7 اگر در حلقه مردان نمی‌آیی ز نامردی·چو حلقه بر در مردان برون می باش و در می زن
8. 8 چو پیغامبر بگفت الصوم جنه پس بگیر آن را·به پیش نفس تیرانداز زنهار این سپر مفکن
9. 9 سپر باید در این خشکی چو در دریا رسی آنگه·چو ماهی بر تنت روید به دفع تیر او جوشن