پوری غزل ↗

1. 1 آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن·بر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن
2. 2 سرمست شدم ای جان وز دست شدم ای جان·ای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن
3. 3 ای ساقی هر نادر این می ز چه خم داری·من بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن
4. 4 هم پردهٔ من می‌در هم خون دلم می‌خور·آخر نه توی با من شاباش زهی ای من
5. 5 از دوست ستم نبود بر مست قلم نبود·جز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن
6. 6 از معدن خویش ای جان بخرام در این میدان·رونق نبود زر را تا باشد در معدن
7. 7 با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانی·در گور و کفن ناید تا باشد جان در تن