پوری غزل ↗

1. 1 هر که را گشت سر از غایت برگردیدن·ساکنان را همه سرگشته تواند دیدن
2. 2 هر کی از ضعف خود اندر رخ مردان نگرد·بر دو چشم کژ او فرض بود خندیدن
3. 3 هر کی صفرا شودش غالب از شیرینی·تلخ گردد دهنش گاه شکر خاییدن
4. 4 عقل میدانی او خود خر لنگ افتاده است·در براق احدی دید کسی لنگیدن
5. 5 ای کسی کز حدثان در حدثی افتادی·چون چنینی تو روا نیست تو را جنبیدن
6. 6 باید اول ز حدث سوی قدم پیوستن·وانگهان بر قدمش نیمچه‌ای ببریدن
7. 7 خانه شاه بزن نقب اگر نقب زنی·گوهری دزد از آن خانه گه دزدیدن
8. 8 من علامات گهر گفتم لیکن چه کنم·کورموشی چو ندارد نظر بگزیدن
9. 9 شمس تبریز سخن‌های تو می بخشد چشم·لیک کو گوش که داند سخنت بشنیدن