پوری غزل ↗

1. 1 به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن·به خدا که ز تو آموخت کمر بندیدن
2. 2 به خدا چرخ همان دید که من دیدستم·ور نه دیدی ز چه بودیش به سر گردیدن
3. 3 گفتم ای نی تو چنین زار چرا می نالی·گفت خوردم دم او شرط بود نالیدن
4. 4 گفتم ای ماه نو این جمله گداز تو ز چیست·گفت کاهش دهدم فایده بالیدن
5. 5 فایده زفت شدن در کمی و کاستن است·از پی خرج بود مکسبه‌ها ورزیدن
6. 6 پر پروانه پی درک تف شمع بود·چونک آن یافت نخواهد پر و دریازیدن
7. 7 در فنا جلوه شود فایده هستی‌ها·پس نباید ز بلا گریه و درچغزیدن
8. 8 پس خمش باش همی‌خور ز کمان‌هاش خدنگ·چون هنر در کمیت خواهد افزاییدن