پوری غزل ↗

1. 1 گر رَود دیده و عقل و خرد و جان، تو مرو·که مرا دیدنِ تو بهتر از ایشان، تو مرو
2. 2 آفتاب و فلک اندر کَنَفِ سایهٔ توست·گر رَود این فلک و اختر تابان، تو مرو
3. 3 ای که دُردِ سخنت صاف‌تر از طبعِ لطیف·گر رَود صَفوَتِ این طبعِ سخندان، تو مرو
4. 4 اهل ایمان همه در خوفِ دَمِ خاتمتند·خوفم از رفتنِ توست ای شهِ ایمان، تو مرو
5. 5 تو مرو، گر برَوی جانِ مرا با خود بر·ور مرا می‌نبری با خود از این خوان، تو مرو
6. 6 با تو هر جزو جهان باغچه و بُستان‌ست·در خزان گر برود رونقِ بُستان، تو مرو
7. 7 هجر خویشم منما، هجر تو بس سنگ دل‌ست·ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان، تو مرو
8. 8 کی بود ذرّه که گوید: «تو مرو» ای خورشید·کی بود بنده که گوید به تو سلطان: «تو مرو»
9. 9 لیک تو آبِ حیاتی، همه خَلقان ماهی·از کمالِ کرم و رحمت و احسان، تو مرو
10. 10 هست طومارِ دلِ من به درازیِ ابد·برنوشته ز سرش تا سویِ پایان، تو مرو
11. 11 گر نترسم ز ملالِ تو بخوانم صد بیت·که ز صد بهتر و ز هجده هزاران، تو مرو