پوری غزل ↗

1. 1 بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا·که حلقه حلقه نشستند و در میان حلوا
2. 2 هزار کاسه سر رفت سوی خوان فلک·چو درفتاد از آن دیگ در دهان حلوا
3. 3 به شرق و غرب فتادست غلغلی شیرین·چنین بوَد‌، چو دهد شاه خسروان حلوا
4. 4 پیاپی از سوی مطبخ رسول می‌آید·که پخته‌اند ملایک بر آسمان حلوا
5. 5 به آبریز برد چونک خورد حلوا تن·به سوی عرش برد چونک خورد جان حلوا
6. 6 به گرد دیگ دل ای جان چو کفچه گرد به‌سر·که تا چو کفچه‌، دهان پر کنی از آن حلوا
7. 7 دلی که از پی حلوا چو دیک سوخت سیاه·کرم بوَد که ببخشد به تای نان حلوا
8. 8 خموش باش که گر حق نگویدش که بده·چه جای نان‌، ندهد هم به صد سنان حلوا