دیوانِ شمس غزل ۲۳۳۰ بیت ۴ → پچھلا · اگلا ←

دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۲۳۳۰

  1. من خاک دژم بودم در کتم عدم بودم آمد به سر گورم عشقت که هلا برجه

G2330:4

آپ کی زبان

آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:

اس بیت کی شرح

ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:

پوری غزل ↗

  1. 1 آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه·ای بارخدا بر ما نرمش کن و رحمش ده
  2. 2 روزی که نریزد خون رنجیش بدید آمد·جز از جگر عاشق آن رنج نگردد به
  3. 3 تیر نظرت دیدم جان گفت زهی دولت·پرم چو کمان پرم من از کشش آن زه
  4. 4 من خاک دژم بودم در کتم عدم بودم·آمد به سر گورم عشقت که هلا برجه
  5. 5 از بانگ تو برجستم در عهد تو بنشستم·ما را تو تعاهد کن سالار توی در ده
  6. 6 بیخود بنشین پیشم بیخود کن و بی‌خویشم·تا هیچ نیندیشم نی از که نی از مه
  7. 7 بر نطع پیادستم من اسپ نمی‌خواهم·من مات توام ای شه رخ بر رخ من برنه
  8. 8 ای یوسف عیسی دم با زر غم و بی‌زر غم·پیش آر تو جام جم والله که توی سرده
  9. 9 زان می که از او سینه صافی است چو آیینه·پیش آر و مده وعده بر شنبه و پنجشنبه

ganjoor: sh2330 · public domain